Johannesburg: Asfaltın Altında Atan Vahşi Kalp

​2017-2018 yıllarıydı. Henüz 17-18 yaşlarında, hayatı yeni yeni keşfeden bir genç olarak Johannesburg'da tam bir buçuk yıl geçirdim. O yaşın verdiği toylukla ilk başlarda şehri sadece devasa binalardan, bitmek bilmeyen bir metropol gürültüsünden ve gri asfalttan ibaret sanmıştım. Dünyanın en büyük finans merkezlerinden birinin, Afrika'nın o bildiğimiz el değmemiş doğasıyla hiçbir bağı kalmadığını düşünüyordum.
​Fakat orada yaşadığım süre boyunca, bu devasa beton yığınının aslında nasıl nefes aldığını kendi gözlerimle gördüm. Şehrin yüksek tepelerinden birine çıkıp baktığınızda, o gökdelenlerin bittiği yerde uçsuz bucaksız kızıl Afrika toprağı başlıyordu. Şehir, sanki milyonlarca ağacın oluşturduğu devasa bir ormanın içine sonradan kondurulmuş gibiydi. Asfalttan seken o bunaltıcı sıcaklığın hemen ardından aniden kopan şiddetli fırtınaları izlemek, dev binaların arasında inatla açan o meşhur mor jakaranda ağaçlarını görmek bana doğanın şehre boyun eğmediğini öğretti.
​İnsanlar genellikle vahşi doğayı deneyimlemek için şehirden kilometrelerce uzağa, savanalara gitmek gerektiğine inanır. Oysa Johannesburg'da çelik binalarla o ehlileştirilemez kıta ruhu resmen omuz omuza yaşıyordu. Toprak ve beton birbirini boğmuyor, aksine garip ama kusursuz bir denge kuruyordu.
​Aradan yıllar geçti, artık orada değilim. Ama geriye dönüp baktığımda çok daha iyi anlıyorum; o sokaklarda geçirdiğim bir buçuk yıl bana sadece farklı bir kültürü değil, doğanın en modern metropollerin bile kalbinde nasıl vahşice atabildiğini gösterdi. O asi şehrin bende bıraktığı iz, üzerinden ne kadar zaman geçerse geçsin silinmiyor. 🌿🏙️